Onderwerpen

All posts in "Psychologie van Levenskunst"

Liefde. Nooit begonnen. Zonder einde.

Liefde in 3-voud

Gelukzaligheid

​​​Niets wordt zoveel bezongen als de Liefde. Niets vind je in middernachtelijke volkspoëzie meer dan vreugde en pijn over liefde. Liefde is het afroditicum waar we ons dronken mee voeren en dat ons gelukzaligheid belooft. Er schijnt nooit genoeg van te zijn.

Tegelijkertijd is liefde de grote verwoester van levens, de vernietiger van hoop en verwachting, de beul die een mes in je hart steekt en de aanstichtster van menig crime passionelle. Wat moeten we ermee. We kunnen niet met en we kunnen niet zonder. Maar wat is het?

Frustrerend

Al nauwelijks op de wereld gekomen grijpen we naar de moederborst, naar voeding, warmte en koestering. Tot onze grote frustratie kunnen we niets en moeten we van alles. Om te beginnen moeten we adem halen. Dan wennen aan koud en warm, aan harde geluiden, handen die aan je zitten, darmen die gaan werken.

Het ergste is dat je onmiddellijk afhankelijk bent van iemand, een moeder, een ander mens, om te overleven. En dat duurt dan nog een hele poos zo. Je kunt dus maar beter vriendjes zijn en leren hoe het er in die wereld aan toe gaat. Veel glimlachen en onverstaanbaar brabbelen helpt, ontdek je al snel, net als vele andere handigheidjes om je zin te krijgen. Is dat Liefde? 

Tussen razernij en vertedering

Het Grote Verlangen naar Eeuwig Geluk en naar Vrede met onszelf en anderen drijft ons in de armen van de Liefde. Een moeder wil haar kind niet zien sterven, liever sterft ze zelf. Als een kind wordt aangereden worden de omstanders razend van de pijn die ze voelen. In die momenten doet de Liefde zich even voelen en laat Ze zich even zien. In die momenten tel je zelf even niet meer mee maar gaat al je aandacht en al je voelen naar het kind.

Maar Liefde is er niet alleen als een kind lijdt. In de speeltuin zie je ouders vertederd kijken naar al dat grut dat rond kruipt en experimenteert met lijf en leden. Mensen willen een baby altijd aanraken, een tikje tegen de wang, een lachje ontlokken.

Zelfbescherming

We willen geen lijden, we willen eeuwige vreugde. We ontdekken dat anderen daar een grote rol in spelen. We binden ons graag aan wie ons de vreugde schenkt. We gaan liever uit de weg die ons schade kunnen doen. Is dat Liefde of is dat zelfbescherming?

Wat wij liefde noemen, overstijgt dat zelfbescherming en comfortabel genot? Overstijgt dat het bij elkaar intrekken, de lust botvieren en het instinct op elkaar loslaten?

Wat Liefde is

Deze stappen horen wel bij de Liefde, maar zijn de Liefde niet. Wie de top van de berg wil bereiken zal onderaan beginnen. Onderweg zal hij vrede moeten sluiten met de weerbarstige elementen, geduld moeten oefenen met kleine vooruitgang. Angstige momenten zal hij moeten doorstaan en van opgeven niet willen weten.

De Liefde begint onderaan, als een klein plantje dat uit een zaadje groeit en zich laat voeden door haar omgeving. Dat doet Liefde, ze laat zich groeien door haar omgeving. Zo bezien is Liefde niet een ‘iets’, maar een proces, een ontwikkeling in tijd en ruimte, een verandering die je doormaakt, steeds weer, steeds weer, oneindig, zonder ophouden, zonder grenzen.

Het Spel

Zo bezien is Liefde altijd al werkzaam geweest en zal Zij altijd werkzaam zijn. Ze is nooit begonnen en ze kent geen einde. Vanuit het perspectief van de Liefde is Omgeving ruimteloos en tijd Ontvouwing. Geen menselijk oordeel kan die Alomvattendheid bevatten. Wij leven in het Spel van de Liefde waarin we ons mogen ontvouwen tot wie wij zijn. En zo, altijd wordend, dienen wij tot omgeving voor elkaar en alle levende en voelende wezens. Helaas, aan Liefde valt niet te ontkomen.

Orgyen Donden

​Ontdek wat jouw Liefde vermag en wat zij jou kan brengen.
Join the insiders op  

​ZanZen Online Academie

Is mijn leven voltooid?

Is mijn leven voltoid?

Is mijn leven voltooid en is euthanasie een oplossing?

Is euthanasie een oplossing? Ben Berger, een lieve en wijze Jezuït op hoge leeftijd schreef dit artikel enkele jaren terug. Er was toen veel te doen over nieuwe wetgeving. Nog steeds gaat het gesprek over euthanasie door. Passen huisartsen op hun tellen. Lijden er mensen aan een bestaan dat nauwelijks leven genoemd mag worden. Een persoonlijk verhaal ter overweging in je dagelijkse meditatie.

Ik ben er klaar voor.

Francoise, een bewoonster van Huize Kohlmann,  was klaar voor de dood. Ze was lid van een seculiere instituut, had als religieuze  op veel plaatsen in de wereld gewerkt. Zelfs in het  vroegere huize Kohlmann. Ze voelde dat haar tijd gekomen was. Ze lag in bed en vroeg om de ziekenzalving en de communie. En zo gebeurde. Daarna sloot ze haar ogen, vouwde haar handen en glimlachte. En bleef glimlachen. Ze was er klaar voor. Een paar dagen later overleed zij.

Waarom ik dit verhaal vertel? Er is nogal wat te doen over een nieuw wetsontwerp waarbij mensen zelf kunnen bepalen wanneer zij willen sterven. De reden wordt genoemd: Het leven is voltooid.

Nu denk ik, het leven is pas voltooid bij de dood. Niet eerder. Je kunt er wel klaar voor zijn, zoals Francoise. Haar leven was niet voltooid. Haar leven werd voltooid. Daar ben ik van overtuigd. Ons leven is nooit af. Hoe oud ik ook wordt, wat me ook overkomt, ik heb het gevoel dat ik nog steeds innerlijk kan groeien en dat dat van mij gevraagd wordt. Maar ook dat ik tot mijn dood toe nog steeds onaf zal zijn.

Reincarnatie

Ik kan dan ook best begrijpen dat sommigen overtuigd zijn van een of andere vorm van reïncarnatie. Een steeds weerkerend leven tot je - laten we zeggen – de volmaaktheid of heelheid bereikt hebt. Ik denk niet dat ik die volmaaktheid of die heelheid bij de dood bereikt zal hebben. Misschien dat heiligen dat kunnen zeggen. Maar dat weet ik niet. Ik ben niet heilig.

Waar ik wel in geloof is dat ik op het moment van de dood in de ontmoeting met God voltooid wordt. Wat ik niet kon bereiken in mijn leven zal me gegeven worden bij de dood. Dan zal God me opnieuw geboren doen worden tot degene die Hij voor ogen had, toen Hij me in het leven riep. Voltooid. Ja, dan. Dan mag ik dit lied zingen:”Neem mij aan zoals ik ben, Zuiver uit wie ik zal zijn. Druk uw zegel op mijn ziel en leef in mij”.

En vooraf? Er kan van alles gebeuren.

Dan maar liever dood

Lang geleden werd ik als pastor bij een oude vrouw geroepen in een van de verzorgingshuizen in Arnhem. Ze lag op bed, want ze wilde niet meer leven. Ze wilde  geen medicijnen meer. Ze wilde dood. Altijd had zij haar leven aangekund vanuit een persoonlijk gebed, met name tot de heilige Gemma Galgani, een godvruchtige vrouw die in 1940 heilig verklaard werd. Ze had een prentje van  haar boven haar bed. Maar nu was het alsof ze tegen een muur bad. Geen greintje troost of bemoediging. Daarom ging ze liever dood, dan om zo nog verder door het leven te moeten gaan.

Ik sprak met haar over hoe ze zich voelde. Over de heilige Gemma, die zo’n slechte gezondheid had als jonge vrouw dat ze niet in het klooster van de Passionistinnen kon intreden. Later kreeg zij desondanks heel veel bovennatuurlijke ervaringen.

Het was geen gemakkelijk gesprek. Luisteren, zoeken naar woorden. Voor haar en voor mij. Soms viel er een stilte. In een van die stiltes keek ik de kamer rond en zag een bijbel liggen, opengeslagen. Ook daar spraken we over. Toen ik goed keek, zag ik hoe bijzonder de plaats was waar de bijbel was opengeslagen. Een van de kleinste boekjes uit de bijbel: Het Hooglied. Een boekje waarin de liefde bezongen wordt, maar ook de verlatenheid van de afwezigheid van de beminde.

De vreugde weervinden

Op de opengeslagen bladzijde las ik:”’s Nachts in mijn slaap zoek ik mijn lief. Ik zoek hem, maar ik vind hem niet. Laat ik opstaan, rondgaan in de stad, laat ik in de straten en op de pleinen, zoeken naar mijn allerliefste. Ik zoek hem, maar ik vind hem niet”.

Ik las de tekst hardop aan haar voor. Verwonderd liet de vrouw mij weten:“Dat is precies wat ik voel”. Die herkenning - voelde ik - raakte haar diep. We spraken daarover nog enige tijd met elkaar. Voorzichtig vroeg ik haar of ze de communie wilde ontvangen. Zo gebeurde. Het was duidelijk zichtbaar dat een grote vrede en vreugde over haar kwam. Ik ben heel stilletjes weggegaan. Ze had haar geliefde teruggevonden.

Later hoorde ik dat ze weer was gaan eten en haar medicijnen weer innam en nog een aantal jaren geleefd heeft. Blijkbaar was ze nog niet klaar voor de dood. Was haar leven nog niet voltooid. Of beter misschien: nog niet tot voltooiing gebracht.

November 2016, Ben Bergen msc

​Jezelf verder spiritueel ontwikkelen?
Join the insiders van
ZanZen Online Academie

>