Blog Boeddisme zonder sidebar

Auteur Hans van Zanten

september 4, 2020

Een zwaar kistje as.

Twee jaar geleden stonden mijn broers, zus en partners aan de oever van de Delftse Schie (De foto hierboven). Mijn zus had een grijs kistje bij zich dat redelijk zwaar woog, de as van onze moeder. We hadden overlegd waar we die zouden uitstrooien. Het moest in Rotterdam zijn, de stad waar zij ons groot gebracht heeft. Niet dat het haar veel kon schelen. Dood is dood, zei ze.

Een van mijn broers, gemeenteambtenaar, wees ons op de regels en camera’s die overal hangen. Je kunt die as blijkbaar niet zomaar laten waaien. Dus werd het die plek een paar honderd meter buiten Overschie. Daar stonden we dan, op een kluitje. Wat doe je dan, hoe neem je definitief afscheid? Wij zijn een gezin dat altijd grappen gaat maken als het wat ongemakkelijk wordt. Dat voelde op dit moment toch niet helemaal goed.

Ik besloot als eerste wat as in het water te strooien. Moest even wachten tot de vier met stuurman in de kano uit het zicht verdwenen was. We waren even stil, een korte meditatie leek het. Iedereen keek toe hoe de as met de stroom meeging en langzaam naar de bodem zakte. Terug in de grond. ‘As is verbrandde turf’ moest ik aan denken. Ons lichaam brandt langzaam op. Dan komt het moment dat het niet geschikt meer is voor het inwonende leven. Een onvermijdelijk moment, ook al kunnen we in de toekomst misschien 150 jaar worden.

Stroom en bedding

Een voor een strooiden we de as in het water met woorden van loslaten, vaarwel, verdriet en onvermijdelijkheid. Dood is dood. Het inwonende leven heeft zich terug getrokken en blijft voortbestaan in onze herinnering en de verhalen die wij onze kinderen vertellen. De as zakt naar  de bodem en voegt zich in de aarde, haar oorsprong. Uit stof zijn wij gemaakt en tot stof zullen wij teruggaan. Maar dat is niet het hele verhaal.

Diezelfde stof is tegelijkertijd bedding. Ons lichaam kun je zien als de bedding voor de stroom van ons leven. De rivier heeft een bedding nodig om rivier te zijn. Zonder bedding geen leven. Het kind dat liefde en ouders als bedding nodig heeft. De mensheid die de aarde als bedding nodig heeft. De geest die de vier lichamen als bedding nodig heeft.

Eenvoudig leven

De Hef in Rotterdam met De Zwaan op de achtergrond

De functie van de bedding is de stroom te laten stromen, de stroom stroom te laten zijn. Voor ons mensen betekent dat vooral loslaten. Wij zijn met onze persoonlijkheid, met onze vorm, de bedding voor het leven in ons. Dat leven wil stromen, niet stilstaan, niet verworden tot een modderpoel vol brak water. Lukt ons dat? Durven we te laten stromen? durven we ons over te geven aan die krachtige stroom? Durven we los te laten?

  • Loslaten brengt je dichter bij jezelf. Laat zorgen los. Dat is niet hetzelfde als 'laat maar waaien'. Als zorgen je troebel maken, als ze bezit van je nemen waardoor je er de hele dag mee bezig bent, Alsof er niets anders meer bestaat, Laat dat los.
  • Wat verschijnt is helderheid. Je weet wat je doen kunt om iets op te lossen. Doe dan. Wat je niet kunt oplossen, laat een ander dat doen. Wat helemaal niet op te lossen is, accepteer dat als een gegeven. Laat los.

Hoe meer je loslaat, des te dichter kom je bij jezelf. Des te meer energie krijg je. Des te meer zelfvertrouwen komt er. Des te lichter wordt je leven, ongeacht de omstandigheden.

Mediteren en loslaten

  1. Zoek een rustig plekje waar je niet gestoord wordt.
  2.  Zit rechtop in een actieve houding. Handen in je schoot.
  3. Hou je ogen een beetje gesloten. Kijk door je wimpers schuin naar beneden, zo'n halve meter voor je
  4. Adem in door je neus en uit door je mond. Tong tegen je boventanden. Wen daar even aan en voel je rustig worden 
  5. Luister naar de stilte. Luister naar je lichaam. Luister naar je adem.
  6. Laat op je uitademing spanning die je voelt los. Zie die spanning als een modderige stroom voor je de grond in sijpelen. Moeder aarde neemt alles op, verteert het, transformeert het en bewaart het desnoods duizenden jaren tot het geen schade meer kan doen. Tenzij wij er weer mee gaan rommelen.
  7. Laat op je uitademing elke specifieke zorg die je hebt van je afglijden en door Moeder Aarde opnemen, een voor een.
mediteren en loslaten

Essence door Casper Cammeraat

Doen wat je het liefste is

Het meest effectief is om hier concreet en precies in te zijn en niet te algemeen. Onderzoek nauwkeurig wat je echt het liefste is. Gelukkig leven is een kwestie van innerlijke overtuiging en overgave. Doen wat je het liefste is, wat je echt van binnenuit raakt en je roept. Je volgt je diepste intuïtie. Je kunt niet anders. Of je moet jezelf verloochenen.

Veel mensen verloochenen zichzelf onder invloed van hun opvoeding. Het is verdraaid moeilijk integer te zijn naar jezelf, jezelf niet te bedriegen. Je zult de kuddegeest moeten afleggen en de kudde verlaten. Die neemt je dat niet in dank af. Soms moet je een tijd tegen de stroom in roeien. Soms links afslaan waar de anderen rechtdoor gaan. De innerlijke overtuiging om dat te doen wordt ons doorgegeven en aangegeven via intuitie, een subtielere vorm van ons reptielenbrein, een subtielere vorm van instinct.

Intuïtie, emotie en handelen

Onze Hannah weet als ze twee jaar is al dat ze nooit vlees zal eten. Dieren hebben gevoel, die eet je niet. Dat is haar instinctieve intuïtie. Daarna komt de vraag 'Hoe gaat ze dan verder?'

Hannah gaat studeren, alternatieven onderzoeken. Dat gedeelte wordt verzorgd door ons limbische brein, ons emotionele vermogen dat tegen ons zegt: dit wel en dat niet. Emoties zetten ons in beweging op basis van wat ons het liefst is. Ook al denken we vaak dat we rationele beslissingen nemen, voorafgaand heeft ons gevoel de richting al gewezen.

Emoties zijn lichamelijke reacties. Ons gevoelsleven is daar een hogere vorm van, een gewaarzijn van aantrekken en afstoten, van welzijn en ongemak. Zonder helderheid over wat ons het liefst is raken we al gauw vervreemd van onszelf. Verdwalen we in een moeras van onduidelijke stemmingen en reacties. Wat van onszelf is en wat van buitenaf komt is dan niet meer zo helder. Het water wordt troebel en brak.

Tenslotte komt de vraag; 'En wat?' Welke tools heb ik nodig? Wat is het slimste om te doen? De stap naar concrete maatregelen, producten, instrumenten. Voor Hannah is dat: Papers schrijven, interviews geven, presentaties houden. Daar gebruiken we ons rationele brein voor, onze neocortex. Die oordeelt en slaat de brug naar de concrete omstandigheden. Dat rekent voor ons uit wat de meeste kans maakt om dat wat ons het liefst is in de wereld te zetten.

Thuis bij jezelf zijn

Het proces gaat dus van binnen naar buiten en niet andersom. Van buiten naar binnen levert aanpassing op. Christelijk gezegd: God spreekt niet tot ons van boven, van buiten of via de Dominee. God spreekt in ons. In ons kunnen we die stem, die roep horen. Aan ons om daar gehoor aan te geven of ermee in strijd te gaan.

Onze vrijheid is niet dat we kunnen doen en laten wat we willen. We zijn hoe dan ook afhankelijk van andere mensen. We bestaan dankzij een vader en een moeder. Zij op hun beurt ook. Ga zover terug als je kunt bedenken. Onze zoon zei toen hij drie jaar was: "Dan zijn we allemaal broers en zussen van elkaar." Een scherpe intuïtieve waarneming die je op die leeftijd kunt hebben, zonder daaruit verder gevolgtrekkingen te kunnen maken.

Als we ons totaal kunnen overgeven aan die onderlinge afhankelijkheid, daar geen enkele weerstand meer tegen hebben, dan zijn we vrij. Dan zijn alle mensen inderdaad broers en zussen. Dan is er één ziel, één gedachte. Om zover te komen is allereerst nodig om jezelf te zijn. Thuis bij jezelf te zijn. Trots op jezelf te zijn. Blij zijn met je bestaan. Jezelf waarderen om wie je bent. Goed zijn zoals je bent. Samenvallen met wat je het liefste is.

Met de bron samenvallen

Wat je het liefste is kun je niet rationeel bedenken. Die energie is diep in je als bron aanwezig en wacht om aangeboord te worden. Maar dat is niet altijd even gemakkelijk. Je kunt die bron herkennen als je diep geraakt wordt op een manier dat je kippenvel krijgt, de adem je benomen wordt of je haren overeind gaan staan. Het enige wat je kunt doen is daarvoor open staan, jezelf in gereedheid brengen om dat gevoel te herkennen, bereid te zijn om van je voetstuk gestoten te worden.

Dat kan zomaar onverwacht gebeuren, op straat, in een winkel, in een droom. Je hebt op dat moment van herkennen geen enkele twijfel aan de aard en juistheid. De bron is de bron en stroomt. Van schrik zul je jezelf een paar keer afsluiten, een dam opwerpen tegen de heftigheid. Maar eenmaal herkent zul je dat gevoel opnieuw herkennen en weer iets meer toelaten. Tot je eraan toe bent om de bron helemaal te laten stromen, bezit van je te nemen en ermee samen te vallen.

mediteren en loslaten

Foto door Arseny Togulev

Mediteren op vriendelijkheid:

  • Neem elke dag vijf minuten om vriendelijk te zijn naar jezelf. Het eerste wat je ontmoet is de interne criticus. Dat is het stemmetje van geboden en verboden, van regels en uitzonderingen, van straffen en belonen, van hoe het hoort.
  • Dat stemmetje heeft jarenlang greep op je gehad. Het kan van je opvoeding komen, maar ook uit oude bronnen. Ga niet in discussie met dat stemmetje. Dat verlies je altijd. Zeg het vriendelijk goedendag, bedank voor de gedachten maar zeg dat je past. Das waar einmal!
  • Spreek vanuit je innerlijk, vanuit je hart, vanuit je tederheid en vriendelijkheid. Je gaat dan een ruimte in je voelen waar alles in aanwezig mag zijn, Ook die stemmetjes. Maar je ervaart dat jij veel meer bent dan alles wat in die ruimte aanwezig is. Dat wat daar aanwezig is geen substantie heeft, niet houdbaar is en vervluchtigd. Niets om je van aan te trekken. Niets om je aan vast te houden. Daar ben je puur stroom, stroom zonder bedding.
    • Ja, er zijn dagen dat ik blij ben met sommige corona maatregelen. Meer stilte, meer rust, meer ruimte. Een tijd die gewoonten doorbreekt en me laat bezinnen op wat echt van waarde is.

  • {"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
    __CONFIG_colors_palette__{"active_palette":0,"config":{"colors":{"fa247":{"name":"Main Accent","parent":-1},"11c67":{"name":"Accent Darker","parent":"fa247","lock":{"lightness":1,"saturation":1}}},"gradients":[]},"palettes":[{"name":"Default","value":{"colors":{"fa247":{"val":"var(--tcb-skin-color-0)"},"11c67":{"val":"rgb(20, 28, 36)","hsl_parent_dependency":{"h":211,"l":0.11,"s":0.28}}},"gradients":[]},"original":{"colors":{"fa247":{"val":"rgb(88, 172, 170)","hsl":{"h":178,"s":0.33,"l":0.5}},"11c67":{"val":"rgb(21, 38, 38)","hsl_parent_dependency":{"h":180,"s":0.28,"l":0.11}}},"gradients":[]}}]}__CONFIG_colors_palette__

    Gratis

    Join The Insiders

    Jouw toegang tot leven zonder zorgen

    Deze artikelen vind je misschien ook leuk

    Ik heb een paar uur naar de algemene beschouwingen van de Tweede Kamer gekeken. Weinig visie, veel versleten economisch denken. . . . . . . .

    verder lezen

    Muizen die aan je tapijt knagen.   Er zijn van die plekken in mijn huis die ik liever vermijd. Je kent . . . . . . .

    verder lezen
    >